Willemsoord 29 A, 1781 AS, Den Helder
info@leunigcoaching.nl
0651054806

Er is mij gevraagd iets over dit onderwerp te schrijven. Ik denk dat ik in de tijd van mijn eetstoornis wel een boek over dit onderwerp had kunnen volschrijven. Jeetje want wat was ik vaak boos en ook jaloers. En jeetje wat waren (dacht ik) veel mensen jaloers of boos op mij!

Maar hoe bedoel ik dat dan?

Boosheid
Nou over mij zelf kan ik uit eigen belevingen het volgende vertellen: ik was vaak heel boos van binnen, in mezelf. Boos ook op mezelf omdat ik maar niet goed genoeg mijn best deed om maar weer “normaal”te gaan doen. Ik wist verdorie toch zo heel goed hoe het allemaal moest? Ik wist toch allemaal zo prima te vertellen wat gezond en niet gezond was? Waarom deed ik er dan niks aan?
Later toen ik meer in herstel kwam ontdekte ik dat die boosheid me nooit geholpen heeft om verder te komen. Die boosheid belemmerde het juist!
Ik kon mezelf meer gaan begrijpen toen ik zicht kreeg op de functie van mijn eetstoornis: het was mijn overlevingsmechanisme geworden om niet meer te hoeven voelen en te denken aan oude pijn, en om me zogenaamd zelfverzekerder te doen voorkomen. Innerlijk was ik namelijk heel erg onzeker juist.
Toe dan duidelijker werd, werd ik ook milder naar mezelf en verdween die boosheid wat meer naar de achtergrond.
Tegelijkertijd werd ik wel vaker en sneller boos naar anderen, maar ik durfde dat nog niet te uitten. Ik kwam dichter bij mijn weggestopte gevoelens en daar bleek ook boosheid naar anderen toe te zitten, en deze boosheid had zich eigenlijk al die jaren naar mij zelf toegekeerd!
Nu werd het de grootste uitdaging ooit: aangaan die boosheid voortaan, onderzoeken en voelen wat het voor ,mij betekent om boos te zijn, en hoe daarmee om te gaan. Dat vind ik nog steeds heel moeilijk hoor, boosheid of een meningsverschil uiten, want dan kan het dus gebeuren dat je in een conflict terecht komt. Maar dat is voor mij nu geen excuus meer om die gevoelens maar weg te drukken, want daarmee komt een oud mechanisme direct weer om de hoek kijken, en daar wil ik dus niet mee verder: de eetstoornis. Dus dan maar de confrontatie aangaan, en ontdekken dat ik overeind blijf, en er mag zijn, ook met mijn minder prettige kanten of ideeen dan die van de ander. Ik merk eigenlijk juist vaak het tegenovergestelde: men heeft er eigenlijk wel respect voor dat ik mezelf meer laat horen, zo zie je maar.

Jaloezie
Jaloersheid is weer een heel ander ding bij mij. Ik was ten tijde van mijn eetstoornis op van alles en nog wat jaloers:
Wanneer ik mensen zag genieten bijvoorbeeld, ik kon niet genieten van bijna niets omdat ik in mijn hoofd altijd van alles “moest”en niks “mocht”voordat alles klaar was, en voordat ik mezelf compleet uitgehongerd en afgemat was. Dus ja, ik was stiekem best jaloers op mensen die gewoon naar het strand konden gaan zonder thuis eerst voor het huishouden gezorgd te hebben: zij dachtten gewoon aan het zonnetje wat er morgen niet was, dus hupsakee lekker genieten aan het strand, het huishouden komt morgen wel weer. Ik was echt jaloers op die ongedwongenheid en het gemak waarop (ogenschijnlijk) anderen in het leven staan. Eigenlijk was ik noot jaloers op uiterlijk of materiele dingen maar veel meer op thema’s als kunnen ontspannen, mogen genieten, loslaten en plezier hebben. Ook in mijn opname in Portugal kwam ik erachter hoe vast ik was komen te zitten in oude patronen en gedachtes, ik mocht niks maar moest van alles, terwijl groepsgenoten vaak ook gewoon in een deuk konden liggen en los konden laten bleef ik in het begin heel erg star.Ik was opnieuw jaloers. Ook was ik wel eens jaloers op mensen met een prachtig figuur die ik dan gewoon van alles zag eten, en die nauwelijks iets aan sport deden. Terwijl ik mezelf uithongerde en mezelf aftrainde om maar niet te dik te worden.

Jaloersheid en Boosheid omzetten in Kracht
Heeft die jaloezie en die boosheid me geholpen om te kunnen herstellen? Je zou denken van niet omdat het twee negatieve eigenschappen lijken. Maar als ik nu achteraf kijk naar mijn herstel proces en hoe het nu met mij gaat? Dan heeft juist die boosheid en de jaloezie ervoor gezorgd dat ik heel goed wist waar ik naar toe wilde: bereiken wat ik bij de anderen zag, leven in vrijheid, meer plezier maken, er mogen zijn met alles wat er in me leeft! en nu ik hersteld ben ervaar ik heel weinig jaloezie en boosheid,en als het zich wel aandient gebruik het als radar om op zoek tegaan waar het vandaan komt: wat zegt dit over mijzelf nu ik deze gevoelens naar anderen heb? Maar het is nu veel meer in het gezonde, zoals iedereen deze emoties wel eens ervaart. en ik heb er ook veel minder last van nu, omdat ik ben gekomen waar ik heen wilde, en waarvoor zou ik dan nog boosheid of jaloezie voelen? Ik ben namelijk heel gelukkig zoals ik nu in het leven sta, dus nergens voor nodig die negativiteit.

Jaloezie en Boosheid in relatie tot anderen
Ik denk dat er veel mensen boos op me waren: vooral vanuit onmacht om geen grip om mijn herstel te krijgen, en nauwelijks door die muur van weesrtand voor verandering heen te komen, en ik snap dat ook helemaal. Het is voor de omgeving vast heel moeilijk geweest om mijn worsteling met lede ogen te moeten aanzien, en met alle gevolgen voor mijn dierbaren van dien. Daar heb ik ook mijn oprechet excuses meerdere malen naar gemaakt, en het enigste waarmee ik het denk ik goed kan maken is aan mijn herstel blijven werken.
Ik hoorde ook wel dat mensen jaloers waren op mijn doorzettingsvermogen ten aanzien van hardlopen en weinig eten. Aan de buitenkant kon men natuurlijk ook niet zien hoe zwaar de innelijke strijd was. Waar ik gelukkig weinig van merk is mogelijk jaloers zijn op het feit dat ik nu sta waar ik sta, en op het feit dat ik heel veel plezier en liefde in mijn leven vind, een leven vol zingeving.
Eigenlijk is dat best iets om jaloers op te zijn toch? ha ha

Maar het ziet ernaar uit dat dat me gewoon gegund is, en dat gun ik mezelf eigenlijk ook gewoon na al die jaren vechten tegen mezelf.
Bovendien heeft mijn gezin het helemaal dubbel en dwars verdiend dat er nu zoveel liefde en warmte is door mijn herstel.

Mijn eetstoornis en dwang waren niet iets om jaloers noch trots op te zijn, maar doordat dat er is geweest sta ik nu wel volop in het leven en heeft het me gemaakt tot wie ik nu ben:

Een heel dankbaar, gelukkig en tevreden persoontje……

Voeg een reactie toe

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd *

Telefoonnummer: 0651054806
Willemsoord 29 A
1781 AS, Den Helder