Willemsoord 29 A, 1781 AS, Den Helder
info@leunigcoaching.nl
0651054806

1996, de allereerste klinische opname.

Wat was ik bang, wat vond ik het eng.
4 maanden van huis, weg van de destructieve maar toch ook zo veilige omgeving voor mij op dat moment.

De eerste nacht: ik voel het nog als de dag van gisteren als ik daaraan terugdenk.
Tot laat in de nacht in de huiskamer gezeten.
Samen met andere groepsgenoten die ook zo bang waren. En verdrietig en nog zoveel andere emoties ervoeren die nu in alle hevigheid naar boven kwamen.

Na een paar weken in de kliniek te verblijven had ik voor het eerst in mijn leven een gesprek met een psychiater.
De dwang die me thuis letterlijk helemaal opvrat stak net zo hard op de kliniek de kop op.
Een lange zoektocht naar de juiste medicatie, de juiste anti-depressivia tegen deze heftige tsunami aan dwangklachten ontstond daar in die kliniek. De oosthoek, 1996 in Limmen.

Het was ook het verlengde van een jarenlang traject aan ggz behandelingen welke eind jaren 80 al opgestart waren.

Na een intensieve zoektocht naar de juiste medicatie: die met de minste bijwerkingen en tevens toch de beste resultaten ging niet zonder slag of stoot.

Weken volgde van bijwerkingen bij het starten gevolgd door weken van ontwenningsverschijnselen bij het weer afbouwen, om uiteindelijk rond 1998 de juiste medicatie te vinden. In 2003 weer afbouwen in verband met een kinderwens, en na de bevalling en einde van 9 maanden borstvoeding weer opbouwen omdat de dwang terug keerde. Ik voelde het aan alles en ik kon het niet langer ontkennen. Ik was er nu nog niet aan toe om te stoppen met medicatie. Ik wilde het beste voor mij kind, de   beste moeder worden, en doordat met het zwanger raken en een opgroeiend kindje ook oud jeugdtrauma de kop opstaken begin de dwang weer de kop op te steken: het was nog te pijnlijk naar die trauma’s toe te gaan. Ik had mijn hoofd en handen vol aan de zorg voor mij kindje. Dus ik startte opnieuw met de sertraline. En dat heeft me tot begin van 2016 geholpen om overeind te blijven tijdens de jarenlange therapie die nog volgde om de trauma’s en de zelfhaat te verwerken en daarin te helen. Dat was ongetwijfeld zonder de medicatie nog een stuk zwaarder geweest dan dat het nu als was met de sertraline.

Na het afsluiten van mijn laatste opname en behandeling bij Human Concern in 2014 zei de psychiater daar tegen mij: weet je, als je over een paar jaar nog steeds zo krachtig in je herstel staat en je bent nog steeds stabiel, dan zou je echt altijd nog kunnen overwegen om nog 1 keer af te bouwen en te stoppen met medicatie…. Die boodschap gaf zij mij mee en die nam ik graag aan.

Wonderbaarlijk genoeg kan ik nu ook echt van stabiel herstel spreken.

Jazeker, ik heb nog zo mijn uitdagingen en Nee mijn leven is geen halleluja feestje.

Maar ik voelde me steeds meer in contact en vrede met mezelf. Durf zelfs te zeggen dat ik mezelf liefheb en mijzelf en mijn verleden heb kunnen vergeven voor wat er gebeurd is.

Ik ben geland, in verbinding gekomen met dat kleine meisje in mij, en in contact gekomen met de jonge vrouw die ik nu ben.

En steeds vaker speelde de gedachte de kop op over die uitspraak van die psychiater in 2014.

Begin van dit jaar sprak ik een collega die zelf na jaren medicatie ook gestopt was, en zij maakte mij deelgenoot van haar struggels bij het afbouwen, en de vrijheid en weer meer levendigheid die zij ervoer nu zij gestopt was.

Het zette mij opnieuw aan het denken.

En toen besloot ik:
Ik ga een risico nemen.
Ik ga het doen.
Ik ga stoppen

Na 22 jaar medicatie ga ik nu nog 1 keer onderzoeken wat het met mij doet als ik stop….
En dat is waar ik nu sta.
Want waar sta ik dan eigenlijk nu?

Ik begin bij het begin.
Begin Juli dag 1. In de loop van de dag constateer ik dat ik mijn dagelijkse 100 mg sertraline vergeten ben in te nemen.
Gebeurt nooit: zou dit een ” teken ” zijn?
Ik overweeg het laatste jaar namelijk vaker het besluit om te stoppen. Misschien is dan nu het moment?
Ik besluit om halverwege die dag dan maar gewoon een halve dosis te nemen.
50 mg. Eens kijken wat het met me gaat doen.

Dag 2. Nou er gebeurt weinig. Dan kan ik dat vandaag nog wel een keer doen, 50 mg op dag 2.

Dag 3. Ik voel geen verschil dus hoppa Dan trek ik nu maar even door. Op naar 25 mg. Dag 4 idem, 25 mg. 

Dag 5. Oké ik moet toegeven: ik voel me een beetje extra moe vandaag. Maar ook wel heel rustig. Als dit alles is? Mijn besluit staat vast: ik stop. Vandaag, punt.

Deze dag zit ik voor een andere controle bij de huisarts en bedenk dat het misschien slim is hem te vertellen dat ik wil gaan afbouwen (niet vermeld dat ik al gestopt was) want dan weet een dokter er tenminste ook van af. Met een heel afbouw schema verlaat ik zijn spreekkamer. Sorry dokter: stronteigenwijs als ik ben kon ik het niet opbrengen eerlijk te zeggen dat ik al gestopt was, toen dacht ik namelijk nog dat het wel los zou lopen en stond ik niet open voor uw advies…. Wetende wat ik nu weet zou ik het eenieder ander met klem aanraden om wel om advies en een afbouw schema uw hulp in te roepen!!!

Ik lees wat op het internet en zie hoezeer medicatie ook extra invloed heeft op de klachten die horen bij de overgang. Hey maakt me nog meer gemotiveerd om “gewoon” te stoppen. So far so good…..

Nou dat klinkt als appeltje-eitje toch?

Lees even verder……

Een paar dagen later begint de tsunami aan klachten. Schokken en lichtflitsen door mijn brein en door mijn lichaam. Rillen als een rietje bij 30 graden Celsius 

Dus absoluut niet van de kou, maar er is geen stoppen aan dat geschud, heel vreemd. En zweetaanvalllen, hoezo in combinatie met de overgang? Getver wat voel ik me smerig, de douche is mijn beste vriend

Maar dit is nog wel te doorstaan. Wat ik nog het meest afschuwelijkste vond? 

Door de allesoverweldigende vermoeidheid kon ik vaker overdag gewoon niet wakker blijven en mij te ik af en toe een powernapje mee, op zich helemaal niet erg. Maar dan…..

Dat wakker worden: en het overheersende loodzware geestelijke gevoel wat keihard schreeuwde; NEE ik wil niet “terug”, “terug” het leven in. Néé laat mij weer inslapen, ik wil nooit meer wakker worden, ik kan niet meer, ik wil niet meer, van mij hoeft het allemaal niet meer, ik kan het leven niet meer aan, laat mij maar gewoon “stoppen”… ja “stoppen met leven” 

Ja u leest het goed: dat was wat ik voelde, lood en loodzwaar. En ongelofelijk ook, want huh? Waar was ik zelf gebleven, die lieve moeder en partner, hardwerkende collega, gemotiveerde student en ervaringsdeskundige coach/counselor?

Miriam waar ben jij?

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik mezelf een heel weekend compleet kwijt geweest ben. En huilen, huilen huilen achter elkaar door. Waarom? Geen specifieke reden, enkel van uit die zware depressie en het gevoel daar nooit meer uit te zullen komen. Ik begon te twijfelen: zal ik dan toch maar weer aan die pillen beginnen? Maar het gekke was: de dwang waarvoor ik ooit 22 jaar geleden aan die pillen was begonnen was er wel weer een beetje maar feitelijk maar een schijntje qua last als ik dat vergeleek met die depressie. Die dwang kon ik wel relativeren en de baas zijn. Dus dat was winst! Ik ging opnieuw het internet op en vond daar een stichting die was opgezet door ervaringsdeskundigen op het gebied van stoppen met medicatie na jarenlang gebruik. Er bestond de mogelijkheid gebruik te maken van het telefonisch spreekuur.  Ik ben zo blij dat ik dat gedaan heb! Daar vond ik die o zo belangrijke herkenning en erkenning. En ik ontmoette daar het allerbelangrijkste in de weg naar herstel, namelijk: HOOP!

Dit zou echt weer goed komen, ik had nog een pittige weg te gaan, dat was zeker zo, en ja, het was ook zeker niet heel handig geweest om dit even op eigen houtje binnen 4 dagen te stoppen. Mijn 25-jarige jubileum aan cliënt- en herstelervaringen maakte dat ik de kracht en de skills bezat om continue te relativeren. Keer op keer mijn depressieve gedachten om te buigen naar reëel en herstel gericht denken. Zonder deze jarenlange ervaring had het echt een heel andere kant op kunnen gaan ben ik bang. Nog nooit eerder heb ik suïcide gedachtes zo heftig ervaren.

Maar…… Ik wist en voelde daarnaast dat dit van tijdelijke aard zou zijn. Dit zou weer overgaan en de man aan de ander kant van de lijn tijdens het telefonisch spreekuur had me naast enorm gerustgesteld, ook extra gemotiveerd om door te zetten. Want op de vraag die ik daar stelde: hoe is het nu met al die mensen die gestopt zijn afgelopen? Antwoordde hij: die zijn nu eigenlijk allemaal vooral heel erg blij. Blij dat ze alles weer volop voelen, dicht bij zichzelf zijn en hun eigen kracht hervonden hebben. Niet meer afhankelijk zijn van neurotransmitters maar zelf goed voor hun eigen geest zorgen.  En natuurlijk horen daar ook de minder leuke dagen van het leven bij. Maar je leeft!!

Ik heb na dat loodzware weekend nog 2 keer een paar aaneengesloten dagen gehad die daar verdomd veel van weg hadden (als die eerste breakdown) en toch voelde ik de laatste keer dat het een ietsje pietsje milder werd. De allerergste scherpe kantjes raakte ervan af. En zo gaat het nu ook verder. De beter dagen nemen een langere tussenpozen naar de mindere dagen in. De mindere dagen duren iets korter en zijn minder scherp.

Er komt een stipje licht aan die donkere tunnel. En dat geeft hoop, en kracht.

En niet alleen voor mij: jemig wat is dit toch ook heftig voor mijn naasten. Dan spreek ik met name over mijn lieve partner en mijn geweldige zoon.

Want wat is dat zwaar voor hen, en enig wat doen die twee mannen van mij het goed. Echt ongelofelijk en geen woord en voor: wat zijn ze lief, begripvol en vol liefde…

En wat had ik hen dit graag willen besparen, maar wat doen ze het goed.

En ook daarin doe ik zelf iets: ik deel. Openlijk, openhartig en heel oprecht. What you see is what you get. 

Het is wat het is, niet meer en niet minder. Ik worstel vaak met het even alleen willen oplossen, het hen niet willen belasten. Maar dat houdt maar kort stand: en dan breek ik. En dan geef ik ook gewoon maar aan wat ik nodig heb: een arm om mee heen, een knuffel, een extra helpend handje in huis. En zie wat er gebeurt: ik krijg het gewoon aangereikt. En dat geld voor hoge veel meer lieve mensen om me heen: als ik openlijk deel en kwetsbaarheid durf te laten zien, zijn er die mensen die echt om me geven die toereiken. En men…. Wat kan een mens dan veel aan.

Want deze weg van hel naar herstel kan ik niet in mijn eentje, daar heb ik hulp, ondersteuning en vooral veel liefde bij nodig. Ook ik ” hoef het niet alleen te doen” 💙💙💙 

Dit is waar ik nu sta: 18-08-2018

Nog een weg te gaan, nu zon 6 weken op weg. 

Wordt vervolgd…..

Voeg een reactie toe

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd *

Telefoonnummer: 0651054806
Willemsoord 29 A
1781 AS, Den Helder