Hardlopen

 

HARDLOPEN:

 

Verslaving , Ontspanning, of Medicijn?

 

 

 

Hardlopen kan voor mij meerdere kanten uit, het is een jarenlange zeer hardnekkige verslaving geweest.

Maar hardlopen leverde mij ook iets anders op dan alleen maar afvallen, zoals vaak de eerste gedachte was als men

'haar weer langs het kanaal zagen rennen'

Hardlopen had eigenlijk een misschien nog veel grotere functie dan dat: ik kon tijdens het hardlopen even alles vergeten,

of juist op een rijtje zetten voor mezelf.

 

Daarnaast had het ook een verdovende werking: na een langere tijd rennen raakte ik in een soort van roes.

Ook maak je tijdens harlopen endorfine vrij, wat je eigenlijk een geluks hormoon kunt noemen, een soort natuurlijke anti-depressivia.

Maar de allergrootste functie heb ik toch echt wel in mijn therapie in Portugal naar boven kunnen halen:

Met hardlopen maakte ik mijn werkelijke gevoelens die ik niet aan wilde gaan, compleet weg.

Dat was echt een eye opener voor me, en ook iets wat ik nu in het dagelijkse leven wel eens tegen kom, die uitdaging voor mezelf:

Dan stel ik mezelf echt serieus de vraag: wat is dat 'moeten' gevoel op dat moment?

 

Het kan zijn:

 

*Gewoon lekker willen ontspannen

*Omdat sporten ook gezond is

*ik weinig buiten geweest ben die dag

*ik me gewoon nukkig voel, en endorfine me weer blij maakt

 

Dan is er eigenlijk geen reden tot ongerust heid

 

* Of is er weer iets wat ik blijkbaar liever niet onder ogen kom, omdat het een naar en moeilijk gevoel is?

Is er iets wat ik probeer weg te maken??

Dat kan een conflict met mezelf of een ander zijn, of ik maak mezelf te druk met een te volle agenda waardoor ik eigenlijk de lat te hoog leg,

en daarvoor letterlijk weg probeer te rennen?

Of heb ik toch gewoon een moment meer moeite met mijn nieuwe/vollere lichaam, en vind ik dat moeilijk om te voelen?

 

Als deze laatste gedachtes de kern van het hardlopen voor die dag zijn dan zit er maar 1 ding op:

Zitten of liggen in een ontspannen houding, gedachtes laten afdwalen naar het meditatie platform in Portugal, en domweg:

 

Voelen!!

 

En ja, dan komen ze vanzelf: de gevoelens onder de lagen van de lagen , heel dicht bij de kern, laat maar komen dan....

Ik weet dat als ik dat niet doe, ik mijn eetstoornis laat winnen: die geef ik dan de ruimte om gevoelens weg te maken.

Een terugval zou dan het gevolg kunnen zijn.

 

Ookal hoort een (kleine) terugval nou eenmaal bij het herstel proces, ik heb met mezelf een hele stricte afspraak gemaakt:

Als ik voel dat ik werkelijk gevoel wil wegmaken, dan weiger ik dat!!

 

Tot op heden gaat me dat erg goed af, soms een klein zijtakje, maar dat voelt dan zou oud, en zo verkeerd, dat is vaak eenmalig.

 

Citaat: "Daar waar ik geweest ben, daar kom ik nooit meer!"

 

 

LEUNIG COACHING