Feestdagen

 

 

Feestdagen en een eetstoornis

 

Elk jaar opnieuw zag ik er vreselijk tegenop: de decembermaand. Zogenaamd gezellig bij elkaar, en maar eten en drinken, zo zag ik dat.

Ik vond het helemaal niet gezellig. Dit heeft, of beter had, te maken met mijn eigen geschiedenis.

De feestdagen stonden vanaf jongs af aan binnen onze familie in het teken van drank, veel drank.

Overigens helaas niet alleen met de feestdagen, maar dat even terzijde. De herinneringen aan kerst, oud en nieuw,

en zelfs het sinterklaasfeest waren pijnlijk verdrietig. Maar er is nog meer te zeggen over waarom ik zo tegen de feestdagen op zie (zag).

 

Ik worstelde namelijk al sinds begin puberteit met een eetstoornis, en dwangprobleem.

Mijn relatie met eten was obsessief, dwangmatig gecontroleerd, en soms totaal ongecontroleerd.

Wat op zeker vast stond was dat ik niet kon, en mocht genieten van eten en van rust en ontspanning.

Ik voelde me veilig in mijn wereld van niet eten, of juist eetbuien, want daarmee verdoofde ik mijn gevoel.

En dat deed ik altijd in stilte, en in mijn eentje, daar wilde ik niemand bij betrekken, uit schaamte, en bang voor commentaar of oordeel,

wat ook de angst opriep om mijn ‘veiligheid’ te moeten inleveren.

 

Feestdagen staan compleet in teken van eten in combinatie met sociale bijeenkomsten. En dat strookt totaal niet met de eetstoornis.

Ik kon al weken van te voren bezig zijn met het verzinnen van allerlei excuses waarom ik niet mee zou eten, of een manier verzinnen om te kunnen compenseren voor al dat verboden voedsel in mijn lichaam.

En ook al die gedachtes hield ik voor mezelf. Ik schaamde me enorm voor mijn eetstoornis, en wist ook dat niemand er iets van zou begrijpen.

 

In 2011 maakte ik kennis met ervaringsdeskundigheid op het gebied van eetstoornissen: ik kreeg een therapeute tegenover mij die ook jaren een eetstoornis had gehad, en hersteld was. Toen ontstond hoop en geloof in mijn eigen herstel. En die hoop en geloof blijkt terecht: het gaat na 2 jaar intensieve behandeling met inzet van ervaringsdeskundigheid heel erg goed met me.

 

Eten is weer een feestje, soms met slingers, soms nog niet vanzelf. Maar ik durf weer alles te eten en nieuwe smaken te ontdekken.

Ik mag weer ontspannen met een filmpje of een wandeling i.p.v. uren dwangmatig wegrennen van mezelf. Ik kijk nu met meer plezier uit naar de feestdagen: om dat ik het heerlijk vind om met mijn gezin samen te zijn, en te genieten van eten.

Echter, ik kan en mag mezelf ook begrenzen: het hoeft van mij niet overdadig veel te zijn en uren hangen is nog steeds niet mijn ding.

Alles met mate, dus in balans met voeding, bewegen en ontspanning.

Dat is elke dag nog opnieuw een zoektocht, maar het gaat nu veel natuurlijker. En nu ik veel opener ben over mezelf, ontmoet ik ook veel herkenning bij mensen zonder eetstoornis, die moeite hebben met sociale verplichtingen. Maar belangrijk ook is om te merken dat open zijn, voor verbinding zorgt, en er dan eigenlijk weinig is om me voor te schamen.

Ik heb namelijk keihard geknokt voor daar waar ik nu ben, en daarmee geef ik ook een beetje kracht door aan anderen. Dus wat ik hiermee wil zeggen: blijf niet in je eentje worstelen, maar zoek hulp, of praat er in je eigen veilige omgeving over!

 

‘Je hoeft het niet alleen te doen!”

Miriam Leunig

www.leunigcoaching.nl

Ondersteuning vanuit ervaringsdeskundigheid

LEUNIG COACHING