Loslaten

Loslaten/ nieuw begin

 

Een verhaal over loslaten, zaaien en oogsten, en dan opnieuw zaaien.

 

Hoe moet een mens in vredesnaam "iets" gaan loslaten als dat "iets" iets is wat je al zo lang lijkt te koesteren? Het je die controle bied, het je helpt overeind te blijven in deze zo vaak harde wereld. Er word veel van je verwacht en je verwacht vooral veel van jezelf. Zo iemand was (soms nog) ik zelf ook….

Ik moest vooral veel presteren en ik mocht nooit genieten, eerst moet alles af, maar wanneer was dat dan? Eigenlijk is nooit iets helemaal af, niets is perfect. En wat is perfect eigenlijk?

 

Heden ten dage gaan mijn nekjaren steeds meer overeind staan als ik het woord "perfect" hoor, juist omdat ik nu weet dat dat niet bestaat, en ik het zo jammer vind te merken dat dat is waar veel mensen zich nog op richten, aan vasthouden terwijl er zoveel meer is dan dat. Tja, klinkt allemaal erg leuk, maar zelf was ik geen haar beter. Ik streefde mijn hele leven naar perfectie.

Dacht ik…

 

Feitelijk was ik op zoek naar mezelf, naar wie ik was zonder die perfectie na te streven, minder in controle te leven.

Maar dat was gewoon veel te eng, en ook in mijn beleving gewoon niet voor mij weggelegd (herstellen). Ik had namelijk nooit geleerd om fouten te mogen maken, en dan mezelf ook nog lief te hebben, en te omarmen....

Dat kon niet, en dat mocht niet. En ik wist zeker dat anderen mij ook niet zouden accepteren als in fouten zou maken.

Dacht ik….

 

Imperfectie

 

In de laatste fase van mijn therapie bij human concern kwam ik steeds meer ik contact met mezelf, mijn kern, mijn imperfecte zelf, die zo mooi, grappig, sterk, lief, zorgzaam, en betrokken en eigenwijs is, en weet wat empathie is.

Eindelijk heb ik leren houden van mezelf: ook wannneer ik fouten maak, eigenwijs ben of de boel de boel laat.

Daarnaast kreeg ik ook steeds meer contact met wat ik eigenlijk wilde gaan doen met de rest van mijn leven, waar mijn hart, mijn passie en verlangen ligt. En toen was het hek van de dam en ging ik ervoor!

 

Verlangen zichtbaar, perfectie naar de achtergrond

 

Doordat ik zicht kreeg en contact maakte met dat kleine meisje in mezelf die eigenlijk heel goed weet wat ze wil, haar te omarmen, te gaan leren houden van haar, gewoon omdat dat mag, gaf zij mij ook een boodschap mee: ik moest nu echt gaan doen wat ik met mijn hart wilde gaan doen, en dat is mensen ondersteunen, in hun eigen kracht helpen terug brengen, met betrokkenheid, openheid en eerlijkheid, en vanuit ervaringsdeskundigheid.

Dat heeft zo helemaal niets meer met perfectie te maken, en wat is dat nou eigenlijk nog helemaal? Ik wilde vooral heel erg echt en puur zijn, dicht bij mezelf gaan leven en daardoor anderen goed kunnen begeleiden naar herstel.

 

Zaaien en oogsten

 

Dus ben ik gaan omscholen, heb ik mijn oude beroep van kapster na 25 jaar losgelaten, heb keihard aan mezelf gewerkt, en ben mezelf toen gaan laten zien, wie ik ben als ik "echt" ben, een mooi oprecht mens. Ik ben met mijn verhaal naar de krant gestapt, heb huisartsen en sportscholen aan geschreven, ben mijn eigen praktijk gestart, lezingen gaan geven, gastlessen verzorgen en heb workshops in elkaar gezet. Daarnaast een website gebouwd, een bedrijfspagina op Facebook aangemaakt, inmiddels heel wat certificaten aan cusrsussen en diploma’s gehaald, daarmee ook een prachtige baan als ervaringswerker bij ggz-nhn gevonden en bovenal: de uitdaging met mezelf aangegaan om fouten te mogen maken, opdat ik ervan kan en mag leren!

 

Oogsten

 

En wat levert dat me nu op?

 

Zingeving en een steeds beter lopend bedrijf waaruit ik die zingeving kan halen naast mijn mooie werk op de kliniek. Dankbaarheid: dat ik nooit (mezelf) heb opgegeven maar heb doorgepakt naar herstel.

Nieuwe vriendschappen, met prachtige mensen die dezelfde echtheid en passie meedragen.

Misschien nog wel het allerbelangrijkste wat dit loslaten me oplevert is het weer echt contact hebben kunnen maken met mezelf, en van daaruit ook weer echt diep contact kunnen maken met mijn gezin en familie……

 

Ik ben een dankbaar en bevoorrecht mens, en dat gun ik een ieder ander ook zo.....

“ Je hoeft het niet alleen te doen…” (wat ik dan weer zaaien noem)

 

Miriam Leunig

Ervaringsdeskundige bij Leunig Coaching

info@leunigcoaching.nl

 

LEUNIG COACHING