Kwetsbaarheid

 

 

 

 

 

 

Kwetsbaarheid

 

Kwetsbaarheid kan uiteindelijk een kracht worden. Op het moment dat je je heel kwetsbaar voelt of opsteld lijkt dat mijlenver van je af te staan die kracht. Het voelt eerder alsof je op dat moment de grond onder je vandaan voelt zakken.

Zelf heb ik inmiddels al veel ervaring op mogen doen met mezelf "bewust" kwetsbaar op te stellen naar anderen toe.

Het is en blijft eng, want immers wie zich kwetsbaar opstelt kan hard geraakt worden.

Ik deel zo nu en dan mijn herstelverhaal in een groep voor mensen met eetstoornissen, wie nog zo haar twijfels heeft om al dan niet een behandeling te gaan.

Voor mij is het dan voor het doel om hoop op herstel te kunnen doorgeven: want herstel is namelijk mogelijk! Dat weet ik nu...

Vaak volgen er tranen en vragen of juist lange stiltes bij de deelnemers van de groep. Ook gebeurt er iets met mij. Ik voel altijd elke keer weer een soort van opluchting. Opluchting dat het verhaal er weer uit is, opluchting dat het weer duidelijk in verhaal aangekomen is bij de ander en er (hopelijk) iets mee kan , en het voelt bovendien als een intrinsiek stukje heling.

Dat zijn zo de eerste ervaringen die ik dan opdoe na de bijeenkomst.

Maar dan wanneer ik weer thuis kom, alleen ben en me bewust word van wat er allemaal gezegd, gehoord en gevoeld is tijdens dat samenzijn voel ik ook weer mijn eigen kwetsbaarheid. Dan voel ik dat het toch wel weer heel wat was om me zo "naakt" te laten zien. Ik weet verstandelijk dat het voor een goed doel is, en toch is het niet niks om zo je hele levens verhaal te delen met tot op dat moment nog onbekende mensen. Er komen dan ook steevast weer oude en soms nieuwe herinneringen bij mezelf naar boven die ik opnieuw voel. Ik heb er over gepraat maar bij thuiskomst ga ik ze ook voelen. Daar thuis, waar het veilig en warm is durf ik mijn eigen kwetsbaarheid te voelen. En mogen tranen, leegtes, oud zeer, schaamte, teleurstelling, boosheid, onzekerheid en angsten werkelijk "gevoeld" worden. Dat is heel iets anders dan het er over kunnen hebben. Jarenlang in therapie heb ik prima "kunnen praten" over mijn jeugd, waarin alcoholisme, gokverslaving, eetverslaving, angst -en dwang problematiek aan de orde van de dag zijn geweest. Maar VOELEN hoe dat voor me was en soms nog is, is heel iets anders. Het is (voor mij) noodzakelijk geweest en soms nog steeds om te ijverig helen en door te groeien in mijn herstelproces.

Dat voelen, die intensrieke kwetsbaarheid durven "facen" is voor mij nog echt het lastigste stukje van herstel, van het leven.

Ik voel me liever optimistisch, vrolijk, gelukkig en vooral sterk. Maar dat gaat niet gepaard met het er op zn tijd laten zijn van alle emoties die in mij leven.

Als ik die kwetsbaarheid zou blijven proberen weg te maken zou ik weer een masker opzetten, en mezelf verloochenen.

Het is dan ook veel krachtiger en eigenlijk sterker om juist die kwetsbaarheid aan te gaan, er vooral te laten zijn. Moeilijk is dat: gewoon "zijn"

Maar op het moment dat dat me weer lukt en alles weer gevoeld, geruimd en doorleefd is, voel ik de kracht weer oprecht terug keren. Dan heb ik het toch maar mooi weer gedaan: mezelf terug vinden door te kijken en te voelen hoe het van binnen nou werkelijk is met Miriam.

Bam! Wat een Power groeit er dan weer.

 

 

Dan zeg ik oprecht

 

 

"Mijn kwetsbaarheid is mijn kracht"

 

 

Zou dat voor jou ook zo zijn?.........

 

 

 

 

LEUNIG COACHING